در میان غوغای زندگی ندایی از عمق فطرتم مرا بی امان ندا میداد که : مشنو!

به هیچ اوازی گوش مده.

از میان بی شمار رنگهای فریب این دنیا چشم به هیچ رنگی جز آبی پاک آسمان ندوختم

و شرق و غرب عالم را گشتم و بر سر  رهگذر همه تاریخ ها ایستادم و همه مذهب ها¸

همه مکتب ها¸همه قهرمانان ¸  اندیشمندان¸  پیشوایان و جهان  هر چه داشتو زمان

 هر چه ساخت و تاریخ هر چه بافت همه را دیدم و سنجیدم و شناختم و تمام کردم و

 رد شدم و دستهایم خالی ...دامانم خالی و.... همچنان آواره چون باد در صحرا

قلب من از خاک است

پس خاک شود روزی

این خط من از دفتر هم پاک شود روزی

هر کس که مرا خواهد

این خط مرا خواند شاید که کند یادم

افسرده شود روزی